Blogs met inzichten, ervaringen en ontmoetingen

Toeval heeft context nodig

Als kind vond ik toevalligheden heel normaal; ik hoorde opeens een liedje dat al in mijn hoofd rond dartelde of kwam iemand tegen waar ik vlak daarvoor aan dacht. Mijn moeder zei dan: “Oh, dat is ook toevallig”. Ik vond dat helemaal niet toevallig omdat ik me erg bewust was van mijn voelen en denken. Maar gaandeweg, in mijn volwassenwording, verloor ik de verbinding.

Maar het kwam terug toen ik o.a. een boek van Jung en vlak daarna het boek van Joseph Jaworski ‘Synchroniciteit’ las. Fascinerend! Met scherp opletten is er zo veel meer samenhang te zien tussen mensen, situaties en mogelijkheden.

Onlangs sprak ik een vriendin die het even lastig had. Ze had namelijk het besluit genomen om weg te gaan bij haar huidige werkgever en kreeg heel toevallig een voorstel voor een andere baan wat in lijn was met haar ontwikkeling. Haar intuïtie wist wel wat ze moest doen maar haar gevoel en haar hoofd waren heel druk in gesprek met elkaar waardoor het een onoverzichtelijke brei werd. Haar hoofd vond dat ze "ja" moest zeggen en refereerde aan mijn uitspraak: ‘toeval bestaat niet’. Maar haar gevoel zei dat ze waarschijnlijk weer heel hard zou gaan werken om zich te bewijzen aan een ander in plaats voor zichzelf te kiezen.

Wat ik me door ons gesprek realiseerde is dat je je bewust moet zijn in welke context het ‘toeval’ plaatsvindt: wat heb jij te leren en/of welke kans moet je (niet) pakken? Had je jezelf net iets voorgenomen en confronteert het leven je direct met de vraag of je de afspraak met jezelf nakomt? Of is je ego sterker en heb je nog wat op te lossen?

Het was verrijkend om te ervaren dat toeval betekenisvol wordt als je tijd neemt om scherp te kijken, goed te luisteren naar je innerlijke wijsheid, de verschillende emoties te ervaren en je (dwingende) ego niet al te serieus te nemen :-) . Toen ging de volgende stap vrijwel moeiteloos, ze heeft gekozen voor haar eigen ondernemerschap en ik weet dat ze succesvol zal zijn. Ik ben trots op mijn vriendin!

Joseph Jaworski, Synchroniciteit; De innerlijke weg naar leiderschap (1998).

Waar wil jij instappen: een vies of een schoon meertje en wat doe je werkelijk?

Tien jaar geleden lag ik met griep op bed en zat ik er helemaal doorheen. Een vriendin vertelde mij over haar broer in Amerika (Atlanta) die daar een wijngaard had. In die wijngaard stond een ingericht maar onbewoond huis. Opeens bedacht ik me dat ik daar naar toe wilde; drie weken later arriveerde ik in de wijngaard. Het was half april en de lente leefde zich al vol uit, ik had een prachtige aankomst.

 

Toen het avond werd constateerde ik dat er geen gordijnen in het huis hingen. Dat was een vreemde ervaring, het leek alsof de hele wereld naar mij keek. Mijn fantasie ging direct met me aan de haal, binnen ‘no time’ had ik het boek al geschreven en de film al gemaakt. Thrillers, crimi’s en horrorfilms passeerden mijn gedachten toen ik in bed lag.

Overdag verdwenen de enge fantasieën.

 

De omgeving was prachtig, de wijnranken werden door mij gesnoeid en ik voelde me waardeloos. Ik had mezelf van een hele drukke, stressvolle werkomgeving in één klap naar een onbekende stilte in een ander land getransponeerd. Ik had daar geen telefoon, geen televisie, geen mensen om me heen. Wat er wel volop was: verschrikkelijke moeheid en angst voor van alles en nog wat; vooral zodra het donker werd. De eerste tien dagen heb ik regelmatig lopen brullen van verdriet en boosheid. Hoe was ik toch zo ver gekomen?

 

De elfde dag kwam het inzicht. Vlak bij het huis was een lief, helder en klein meertje met mooie bloemen en vogels die er rondvlogen. Kleine vogels die hun eieren verdedigden tegenover grotere vogels. Opeens wist ik het. Ik stapte iedere keer opnieuw in een vies meertje om een ander te redden of liet anderen mijn meertje vervuilen want ‘ik kon het wel hebben en die ander niet’ (de arrogantie). Daarnaast vergat ik te focussen op mijn ‘eieren’ en verloor ik ze regelmatig. Wat dom van mezelf maar nu snapte ik het helemaal.

 

Na vier weken ging ik uitgerust en met goede voornemens naar Nederland. De foto zette ik op mijn bureau om mij te herinneren aan mijn gevonden wijsheid. Maar verhuizingen, de tijd en mijn hardnekkige overtuigingen zorgen er voor dat ik bij vlagen mijn eigen inzichten vergeet. Vandaag ben ik mijn spullen aan het opruimen en herinner me wat ik was vergeten: houdt het meertje schoon en let op je eieren! Ik plak direct mijn foto op het bureaublad van mijn laptop zodat ik mijn inzicht iedere keer bij het opstarten fysiek maak.

 

Iedereen wil wel graag dat schone meertje behouden/instappen maar de werkelijkheid is weerbarstig. Dat is niet dom maar menselijk; na al die jaren kijk ik met meer compassie naar mijn eigen gedrag en kan ik er om lachen. Nog een paar andere tips:

 

  1. Wees niet boos op jezelf maar vraag jezelf wat je nodig hebt om een klein stapje te zetten. Leuk boekje hierover: De kunst van Kaizen door Robert Maurer,
  2. Een tip van een coachee: verander regelmatig je password van je computer zodat je je iedere keer je eigen voornemen bevestigd (maak er een lekker lang password van).
  3. Vraag je man, kind, collega om je zo nu en een ondersteunende neutrale vraag te stellen zoals: hoe staat het met jouw meertje en je eieren?
  4. Vier ieder klein succesje in het schoonhouden van jouw meertje met respect voor het meertje van een ander.

Van eindeloos praten naar een puntige zaakdialoog

Voor een deel van mijn werkzame leven ben ik bezig met het ontwikkelen en implementeren van beleid. Als ik dat vertel roept dat bij 'lijn'mensen vaak een stevige weerstandsreactie op in de trant van: "Als beleidsmaker weet je niet wat het echte (bedrijfs)leven vraagt". Die reactie kan ik begrijpen want in mijn lijnfuncties heb ik ook negatieve beleidservaringen gehad. Maar in mijn staffuncties heb ik ook de negatieve kant van lijnfuncties gezien en ervaren. Wat er vervolgens gebeurt is dat we vertrekkend vanuit beide invalshoeken elkaar gaan uitleggen waarom iets juist wel of niet moet gebeuren. Eindeloos gepraat.... en uiteindelijk irritatie: "jij snapt het gewoon niet".

 

Hoe kan je als beleidsmaker dit een positieve kant op laten bewegen?

 

Hierbij is het allereerst van belang om onderscheid te maken tussen een 'dun' en een 'dik' probleem (vrij naar Hans Vermaak). Bij een 'dun' probleem heeft het weinig zin om er heel veel tijd en discussies aan te besteden, daar moet je binnen een beperkte termijn een duidelijk onderbouwd besluit over nemen. Bijvoorbeeld het Bestuur wil een andere organisatiestructuur (het geraamte) doorvoeren om het geheel beter te besturen. Uiteraard moet dit goed besproken worden met de managers die mede verantwoordelijk zijn voor het besturen maar doe dit met een beperkte groep. Het 'dikke' probleem is vervolgens: hoe laten we dit geraamte goed bewegen (hoe moeten de spieren en zenuwen goed verbonden worden), op welke manier willen we met elkaar samenwerken? Om deze vragen te beantwoorden moeten alle lagen van de organisatie betrokken worden. Maar als er te veel tijd en energie in de eerste fase wordt gestopt dan is er voor dit cruciale deel van de verandering geen puf meer. De verandering strandt.....

 

Stap 1 is dus een duidelijk onderbouwd beleidsbesluit zodat je weet wat je morgen kan oppakken. Nou dat is wel een punt. Beleidsmensen laten zich vaak met een vage opdracht het bos in sturen en raken onderweg de weg kwijt. Dat is niet omdat ze niet slim zijn maar omdat ze verdomd loyaal aan hun bestuurders zijn. Ze gaan met de twijfels/overtuigingen van de bestuurder en hun eigen twijfels/overtuigingen aan de slag: heel veel praten met heel veel mensen of eenzaam achter hun bureau heel veel schrijven.

 

Dit kan echt anders. Niet door een cursus Adviesvaardigheden te volgen maar door het aanpakken van een concreet vraagstuk, door van elkaar (lijn en staf) te leren met vallen en opstaan. Dit doe je door het organiseren van de zaakdialoog.

 

Op basis van mijn ervaringen kan ik de volgende punten meegeven:

·        een beleidsstuk moet leiden tot actie: "Oh, dus dit kan ik morgen oppakken";

·        daarom wil ik allereerst van mijn opdrachtgever weten: wat moet ik opleveren; wat is de eindsituatie waar mijn opdrachtgever tevreden mee is? Ik ga verder met een voorlopig akkoord van de opdrachtgever op de gewenste eindsituatie;

·        dit werk ik uit in door mij ingeschatte 'grote brokken', ik ga het afpellen. Dat kan ik als ik een professional op dat gebied ben. Anders moet ik daar andere professionals bij betrekken;

·        de beoogde situatie en de 'grote brokken' leg ik in dialoogsessies aan stakeholders voor in de zin van: hoe zie jij dit en wat brengt jou in beweging? Want 'werkend' beleid sluit aan op de beleefde werkelijkheid;

·        door het afpellen breng ik in kaart waar betrokkenen het over eens zijn en waar niet;

·        over onderdelen waar men het niet over eens is kan nogmaals een zaakdialoog gevoerd worden;

·        dan pas schrijf ik het hele beleidsstuk voor de bestuurder waarin afwegingen zijn opgenomen. Op basis hiervan kan een duidelijk (onderbouwd) beleidsbesluit genomen kan worden.

Het bovenstaande klinkt simpel, dat is waar. Maar benadrukken dat alles complex en dynamisch is zorgt voor mist. Overigens lopen ego's en belangen hier vaak in de weg. Het voeren van een puntige zaakdialoog en een goede regie helpen om zicht te houden op de hoofdweg zodat je bij de eindbestemming komt!

 

P.S. Een voordeel hierbij is dat er minder (lange) beleidsstukken ontwikkeld worden, een mooie manier om verspilling tegen te gaan! Meer informatie:

·        ww.profdialoog.nl; voor begeleiding bij het organiseren van een zaak- of professionele dialoog.

 

·        Hans Vermaak; Plezier beleven aan taaie vraagstukken (2009).

0 Berichten

Focuspunt kiezen of steentjes poetsen

Vroeger kon mijn dochter lange verhalen vertellen. Ze startte, bewandelde alle zijpaden en kwam pas na een kwartier op haar punt uit. Gek werd ik er van! Toen ze wat ouder werd kon ik haar uitleggen dat ze me onderweg kwijt raakte: 'I'm lost in the desert', liefje. De geschiedenis herhaalt zich want nu ervaart zij het met haar dochter, grappig.

Een vroegere collega was heel extreem: hij vond dat hij het recht had om lange verhalen af te steken omdat hij zich op een hoger echelon bevond dan ik. Tegen collega's heb ik wel eens gezegd: weet je, als hij begint te praten dan vertrek ik gewoon naar een Caribisch eiland, drink onderhand een cocktail en kom soms even terug om te checken of hij al klaar is.

In vergaderingen zie ik het ook vaak gebeuren. Collega's die de overtuiging hebben dat ze eerst alle steentjes (weerstand) schoon moeten poetsen voordat ze hun punt kunnen bereiken. Dit terwijl mensen maar een beperkte concentratieboog hebben; uit onderzoek blijkt dat die op dit moment al korter is dan die van een goudvis. Als het punt niet snel duidelijk is haken mensen af, de energie daalt. Je ziet ze op hun telefoon/tablet/laptop kijken en..... weg zijn ze. 'Lost in the desert'.

Jammer, jammer, jammer, want zo wordt veel energie verspild! Mijn advies: spreek met elkaar de piramide-aanpak af. Begin met het focuspunt, dat waar het gesprek of de vergadering om moet gaan, bespreek daarna welke bouwstenen noodzakelijk en gewenst zijn om dat punt te bereiken.

Mijn focuspunt: ik kan en wil graag ondersteunen bij het opbouwen/implementeren van deze aanpak. 'Not lost in the desert but starting from the top'.

0 Berichten

Wat je niet kent kan je niet herkennen.

25 jaar geleden zei een vriend (geen Cruijff): "Wat je niet kent kun je niet herkennen". Ik vond dat een vreemde uitspraak en knikte maar een beetje. Pas jaren later begon ik het te snappen door het lezen van twee verhalen. Het eerste ging over dat Columbus in Amerika aankwam en zijn boot dobberde voor de kust. De indianen en hun medicijnmannen keken maar naar het water en hadden het gevoel dat er een afwijking was van de kustlijn. Je denkt dan: ze zien die boten toch? Maar nee, omdat ze dat beeld totaal niet kenden duurde het een tijdje voordat ze het echt konden onderscheiden (de medicijnmannen eerder dan de anderen). Ja, ja, dacht ik bij mezelf dat geloof ik toch niet echt, maar toen las ik het volgende verhaal. In Amerika hadden verzekeringsmaatschappijen een onderzoek gedaan naar specifieke ongelukken tussen auto's en vliegtuigjes. Wat bleek, als vliegtuigjes pech hadden zochten ze vaak rustige wegen op om het vliegtuigje te laten landen. Automobilisten reden dan vaak tegen dat vliegtuigje op en hun reactie was altijd: "Opeens stond dat vliegtuig op de weg. Ik zag het niet totdat ik er tegen aan reed!". Deze verhalen zorgden ervoor dat ik opeens snapte wat mijn vriend bedoelde en werd ik me bewust van het feit dat ik dus niet alles direct zie. Dat was een confrontatie en een paradigmashift voor mij!

 

Ik zie in mijn werk regelmatig mensen die vastlopen in patronen of in rituele dansen gevangen zijn en zich daar niet bewust van zijn. Eerlijk gezegd denk ik dan wel eens: wat stom, zie je niet dat je zo niet verder komt? Je ziet toch dat de oplossing voor je neus staat! Maar nee, dat is niet zo. Eerst moet je je namelijk bewust worden van dat patroon, je moet het leren te zien en daarna te doorzien.

 

In mijn rol als adviseur (en oma) realiseer ik me steeds meer dat ik de ander niet moet vertellen wat hij moet zien maar eerst moet helpen om iets te kennen. Dat doe ik door aan te sluiten bij de leefwereld van die ander, te verkennen wat die ander ziet en vervolgens woorden en beelden aan te bieden die hierbij passen. Zo bewegen we van de binnen- naar de buitenwereld, wordt de scope verbreed en stel je de ander in staat om meer te (her)kennen.

 

Mijn kleindochter (8) reageert dan vaak als volgt: "Oh, maar dat wist ik helemaal niet! Dat had nog niemand mij verteld". Zij ontdekt en ik geniet.

 

P.S. Mijn kleindochter zegt net dat dit andersom ook gebeurt. Dat ik ook van haar leer. Goede aanvulling!

 

Mijn inspiratiebron:

  • Peter M. Senge; De vijfde discipline: De kunst & praktijk van de lerende organisatie (1990). 
0 Berichten

Veranderen; de vele wegen die naar Rome leiden.

Op zijn sterfbed zei mijn opa (94) tegen me: "Kindje (35) ik leer nog iedere dag." Sinds die dag is dat een betekenisvolle slogan.

Momenteel lees ik het boek ‘Reinventing Organizations’ van Frederic Laloux. Na 30 pagina’s genieten krijg ik de gedachte: ik word wel erg bevestigd in mijn eigen opvattingen, is dat nu goed of slecht?

Uitgaande van wetenschappelijk onderzoek moet je altijd je eigen stelling ondergraven om na te gaan of deze wel stand houdt. In essentie vind ik dat interessant maar soms ook vermoeiend. Er zijn van die momenten dat ik gewoon bevestigd wil worden in wat ik al jaren ervaar of tegen aan loop en hoe ik daar anders mee om kan gaan.

Toch heb ik Google geraadpleegd om na te gaan wat voor reacties zijn boek sinds 2014 krijgt. Over het algemeen lees ik veel enthousiaste verhalen (de bevestiging), sommigen vragen zich af of we het risico lopen dat dit een hype is (is dat erg?), sommigen geven aan dat het wetenschappelijke niveau zwaar onder de maat is (kan ik onvoldoende beoordelen want ik ben niet gepromoveerd).

Deze reactie sprak me erg aan: gebruik dit boek niet vanuit wetenschappelijk perspectief maar vanuit een normatief perspectief. En daar kan ik dan weer wat mee. Laloux beschrijft een manier van kijken naar mensen en organisaties waardoor ik een aantal patronen en mechanismen kan doorgronden en begrijpen. Dit helpt mij bij het vormgeven van veranderprocessen.

Daarnaast ben ik nog een ander boek aan het lezen: het veranderboek van (prof.) Steven ten Have, Wouter ten Have & Barbara Janssen. Dit boek is in ieder geval wetenschappelijk onderbouwd. Het bevat heel veel inhoud en diepgang. Na tien pagina’s lezen ben ik al bezig om het voor mezelf goed samen te vatten om grip op de inhoud te krijgen. Het lezen levert me ook handvatten op zoals: ‘een model waarmee een manier wordt aangeboden om systematisch en methodisch, intentioneel en integraal aan organisatieverandering gewerkt kan worden’.

Er ligt nog een aantal veranderboeken klaar om gelezen te worden. Een vriend vroeg me laatst waar ik naar op zoek ben. Hierop antwoordde ik dat ik niet op zoek ben naar iets specifieks maar wil ontdekken. Er zijn schrijvers die uitstralen dat ze het precies weten en er zijn schrijvers die zo veel aanbieden dat ik de weg kwijtraak; er zijn vele wegen die naar Rome leiden. Mijn ontdekkingstocht heeft tot doel om het leven, organisaties en mensen te leren begrijpen, mijn vooroordelen te onthullen en mijn eigen inzichten aan te scherpen. Met die inzichten wil ik een positieve bijdrage leveren aan het balanceren in het leven.

Eén ding weet ik zeker; ik kan veranderen als ik bereid ben om open te staan voor ervaringen, bewust ben van de context en leer van mijn eigen gedrag. Soms rete-vermoeiend, soms pijnlijk en soms waanzinnig inspirerend, dat is leven! 

0 Berichten

De dunne scheidslijn tussen ambitie en tunnelvisie

Als mijn leven op hoofdlijnen op orde is dan kan ik veranderingen of tegenvallers goed opvangen. Deze hoofdlijnen zijn volgens Maslow: je hebt geld om een dak boven je hoofd te betalen en om eten te kopen, je hoeft niet bang te zijn voor jouw bestaan en hebt mensen om je heen waar je op kunt vertrouwen, je wordt erkend in jouw ‘zijn’ en als laatste werk je aan zelfontwikkeling.

Lange tijd was dit voor mij de belangrijkste hoofdlijn: wat is mijn ambitie in het leven of anders gezegd wat is mijn toegevoegde waarde in het leven? Dit is een makkelijke vraag maar ik vind hem met vlagen moeilijk te beantwoorden. Als het me weer eens niet zo duidelijk is dan is het tijd voor zelfonderzoek. Dit gaat soms zo ver dat ik even ‘op de bodem van mijn ziel zit’, niet comfortabel.

De consequentie van zo’n zelfonderzoek in het voorjaar is dat ik heb besloten om voor mezelf te beginnen (na jaren in loondienst gewerkt te hebben). Plotsklaps merk ik dat de volgorde van mijn hoofdlijnen veranderen. Ga ik wel genoeg geld verdienen om het dak boven mijn hoofd en mijn eten te betalen? En wie ben ik dan?

Dit vind ik een bijzonder louterende ervaring, het brengt me bij mijn kern. Ik kies voor een zelfstandige rol met de vooronderstelling dat ik hiermee mijn ambitie, mezelf volledig ontwikkelen, kan waarmaken. Ik wil me niet meer laten beperken door een functiebeschrijving of een formele positie en ik denk dat ik hierdoor een betere manager/adviseur zal worden. Tegelijk merk ik dat er een angst is die zorgt voor een tunnelvisie: ik moet geld verdienen dus zal ik die opdracht maar accepteren want misschien komt er niets anders langs…

Mijn ambitie is het doel, het zorgt voor aantrekkingskracht en heeft een ‘pull-effect’. Bij focus op de middelen ontstaat een tunnelvisie en ‘push-effect’. Er is een dunne scheidslijn hiertussen, het is spannend om aan de goede kant te blijven. Om mezelf te helpen de goede keuzes te maken heb ik met mijn partner alle plussen en minnen doorgesproken. Wat is het slechtste scenario dat ik en wij samen kunnen (ver)dragen? Na een paar gesprekken is het me duidelijk dat er veel ruimte is om mijn ambitie waar te maken.

Gelukkig, ik heb de hoofdlijnen weer voor ogen en ga met vertrouwen verder op mijn pad. 

1 Berichten

'Happy' of 'unhappy learning', je kan kiezen.

Twee jaar geleden kwam ik haar tegen. Het was mijn eerste zomerse vakantiedag en voelde me uitgeput. Ik wilde gewoon voor me uit zitten kijken en niets moeten of willen. Daarom liep ik een coffeeshop binnen om een ‘coffee to go’ (echte koffie dus) mee te nemen naar het Haarlemmerplein om naar mensen te kijken.

 

De jonge barista (27) praatte zo enthousiast dat ik mijn energie opeens weer voelde stromen. Ik was net aan een nieuwe baan begonnen en ze stelde me daar allerlei onderzoekende vragen over. Ik had op vele geen antwoord. Zo kwamen we in gesprek over leiderschap, strategie, veranderen.

 

Ik liep naar buiten en bedacht me dat ik haar geen kaartje had gegeven. Zij stond binnen en bedacht dat ze me geen kaartje had gevraagd. Ik liep weer naar binnen, we moesten lachen en ik gaf haar mijn kaartje. Maanden later stuurde ze me een mailtje: hoe is het met je en kan ik wat voor jou doen? Vier dagen later begon ze voor me te werken. Nu realiseer ik me dat ze met me is gaan werken en we veel van elkaar hebben geleerd; een soort van ‘happy learning’.

 

In mijn leven heb ik ook ‘unhappy learning’ ervaren. Wat maakt voor mij het verschil?

 

De essentie bij happy learning’ is dat je samen een hoger doel voor ogen hebt. Ego’s zijn zeker wel aanwezig maar worden ondergeschikt gemaakt aan dat doel. Daarnaast heb je de intentie om de ander te steunen en te stimuleren om het beste uit zichzelf te halen. Natuurlijk zit aan dat ‘happy learning’ wel een schuurrandje maar dat is bespreekbaar en goed te verdragen. Het geeft een soort zoete pijn omdat je weet dat je er beter van wordt.

 

De essentie van ‘unhappy learning’ is dat het hogere doel òf niet aanwezig is òf dat je verschillende doelen hebt. De ego’s botsen. De schaduwkanten van jou (en de ander) worden geactiveerd, het deel van jezelf dat je niet zo graag onder ogen wilt zien en al helemaal niet in gezelschap van anderen. Dit bijsturen vraagt reflectie op je handelen, je ego en ziel. Onder ogen zien dat je niet zo geweldig, alwetend, slim of aardig bent. Dit geeft een wat zure pijn. Als ik mijn dagboeken doorneem dan kan ik nogal wat momenten aanwijzen waarin ik dat soort leren heb ervaren.

 

Daarom adviseer ik iedereen om samen te werken met (jonge) mensen die je de kans geven tot ‘happy learning’. Ga het aan. Laat je onderzoekend bevragen op je drijfveren, je angsten en twijfels. En doe dat ook bij die ander. Je groeit en de zoete (groei)pijn is op een goede manier verslavend; het zorgt er voor dat je jezelf met plezier blijft ontwikkelen. Dat is in ieder geval mijn persoonlijke hogere doel.

 

Graag verwijs ik naar Carol Dweck en haar wetenschappelijke werk over ‘growth mindset’. http://nivoz.nl/artikelen/carol-dweck-het-belang-van-een-growth-mindset/

 

De foto is van de Brug der Zuchten in Venetië. 

0 Berichten

Een verandering en de dialoog met jezelf...

Een verandering en de dialoog met jezelf

Als er een verandering aan zit te komen of één die me zomaar overkomt dan ontstaat er altijd een druk gesprek in mijn hoofd. Die stemmen, uit allerlei invalshoeken, veroorzaken discussies en vaak ongemakkelijke gevoelens.

 

Wat gebeurt er?

Het verleden (dat wat ik ken) en de toekomst (dat wat ik nog niet ken) botsen in het NU. Afhankelijk van wat de verandering inhoudt gaat de beweging heel snel van het 'hier en nu' naar het 'daar en dan' en weer terug. Bij complexiteit lijkt het wel of ik iedere keer op paadjes terecht kom die naar een moerasje leiden en dan voel ik me gevangen.

 

Wat helpt?

Bij mij helpt het dan om de interne discussies om te buigen naar een externe dialoog met mezelf. Ik zie dat als een verkenning in het NU van mijn verleden en de mogelijke toekomst. Daar gebruik ik een klein hulplijstje met vragen voor:

     - Wat zijn mijn ervaringen uit het verleden of mijn overtuigingen in het NU die mij gaan helpen of belemmeren?

     - Wat moet/kan ik loslaten en wat krijg ik daar voor terug?

    - Welke zekerheid heb ik (of denk ik te hebben) en welke (on)zekerheid komt daar voor terug? Waar ben ik bang voor?

    - Ik weet wie ik nu ben maar wat is het effect van de verandering op mij? Wie word ik dan?

    - Ik weet waar ik sta maar waar ga ik naar toe?

    - En dan het bekende lijstje van voor- en nadelen als een rationeel lijstje. Het helpt maar het is  vaak ééndimensionaal.

 

Door jezelf een aantal 'simpele' vragen te stellen en de antwoorden in steekwoorden op papier te zetten of te tekenen op een lekker kladblok, help je jezelf met het concreet maken van gedachten & gevoelens.

Bedenk hierbij dat een kleine stapje vooruit je vaak verder brengt dan jezelf te dwingen om één grote stap te zetten (en door angst die nooit te zetten). 

 

Wat ook helpt is om met een goede vriendin of fijne collega die externe dialoog eens door te spreken. Niet zozeer om hun mening te horen maar om hen de gelegenheid te geven jou vragen te stellen. Zo kan je nagaan of jezelf consistent bent.

En soms doe ik dat niet omdat ik mijn eigen redenering overeind wil houden, dan weet ik eigenlijk al dat er iets niet klopt. Ja, ik kan mezelf soms goed voor de gek houden. Maar dat is weer een ander verhaal.

 

 

0 Berichten

Afscheid & Begin

Deze week heb ik afscheid genomen van mijn werkomgeving waar ik 7,5 jaar met hart en ziel heb gewerkt. Het is mijn eigen keuze, toch doet het verdomd veel pijn. Het is vaak de illusie dat als je kiest voor iets nieuws dat je zonder spijt het oude achter je laat. En die illusie wordt altijd weer snel ingehaald door de werkelijkheid.

Het gaat dan ook niet om het afscheid nemen van het werk, dat loslaten is vaak een natuurlijk proces. Maar de pijn zit in het afscheid nemen van mensen. Niet van allen, want sommigen kan je missen als kiespijn of heb je geen verbinding mee. Maar juist die bijzondere mensen die soms door een klein gesprekje al in je hart terecht komen. Dat als je elkaar ziet je weinig hoeft te zeggen want de energie die tussen jou en die ander speelt geeft al positieve invulling aan die ontmoeting.

En andere collega’s waar je wel veel en vaak mee hebt gesproken omdat het werk complex en dynamisch is. Even ‘diepzeeduiken’ zoals mijn moeder dat noemde. Door die diepe gesprekken leer je elkaar steeds meer kennen, ontdek je de dimensies en strategieën van zowel jezelf als van de ander. De relatie verdiept zich.

Cruciaal is dat je je eigen sluiers wilt weghalen en soms de ander toestaat om dat te doen. Eerlijke feedback durft te ontvangen en te geven vanuit de wetenschap dat die ander je alle goeds toewenst. Dat die ander graag wilt dat jij nog beter wordt. Met een paar van zulke collega’s heb ik afgelopen twee jaar intensief samengewerkt en dat stopt. Dat doet pijn! Maar de herinnering aan deze manier van werken zal mij inspireren om in een volgende opdracht dit soort werkrelaties op te bouwen.

En dan gebeurt het ook soms dat een collega een vriend wordt. Iemand die je anders in je gewone leven niet tegen komt of direct vriendschap mee sluit. Van deze mensen neem ik geen afscheid want we gaan op zoek naar nieuwe manieren van samenwerken. Dit is spannend èn inspirerend door het onbekende pad. Op dat pad zullen we struikelen, soms hard rennen, we weten één ding zeker: er zal altijd iemand zijn die je overeind helpt.

Wat een rijkdom dat ik dit soort mensen in mijn leven heb. En dan wordt het afscheid nemen weer verzacht door het gevoel dat ik niet iets verlies maar zo veel heb gewonnen. Het gezegde is zo waar: daar waar een deur dicht gaat wordt een nieuwe deur open gedaan. En ik stap door die nieuwe deur met een onbekende bestemming maar niet alleen. Wordt vervolgd….

0 Berichten

Je innerlijke kompas

Zodra een verandering moet plaatsvinden beginnen we eerst over visie, missie, doelstellingen en inspirerende ‘gouden stippen aan de horizon’. De eerlijkheid gebiedt dat ik dat ook doe. Maar het afgelopen jaar word ik eerder moe van die woorden dan dat ik er geïnspireerd door raak. Ik realiseer me dat dit komt omdat er meestal geen handelingsperspectief aan gekoppeld wordt. Collega’s moeten vaak al lachen want ze weten wat ik ga zeggen: ja, en dan……

Ik word blij van mooie gouden stippen aan de horizon maar ik sta meestal met mijn ‘poten in de modder’ en ga aan de slag met het leggen van een paar stenen zodat er een paadje ontstaat waar we langs kunnen gaan. Is dat direct het beste paadje? Soms wel, soms niet. Maar ik weet dat ik er altijd weer van leer en (meestal) niet bang  ben om bij te stellen.

Onlangs had ik daar een inspirerend gesprek met mijn partner over. We kwamen tot de conclusie dat we ons innerlijke kompas gebruiken bij het starten van zo’n paadje. Maar wat is dat dan, hoe doe je dat? We hebben gezocht naar woorden en zijn tot de volgende kernwoorden gekomen:

  • Je intuïtie; dit is je gevoel gecombineerd met je kennis (dus ook dat je weet dat je het niet weet).
  • Je waarden; wat vind je ten diepste wel of niet goed of passend.
  • Je moed; anderen willen graag garanties, die kan je vaak niet geven. Alleen de garantie dat jij je tot je uiterste zult inspannen en de vraag of ze op zichzelf willen vertrouwen.
  • Je voelt je energie stromen.

Ook als je geen ervaring met iets hebt, hoe weet je dat je een goede beslissing neemt? Nou dat weet je dus niet in de zin van je ratio,  vaak is het een dieper weten. Misschien is het wel het vermogen om in een kort tijdsbestek (bijna onbewust) alle alternatieven en mogelijkheden af te gaan en daarin op basis van ervaring, kennis en gevoel een keuze te maken. Hierbij vraag je je ook af hoe deze keuze zich verhoudt tot de belangen van anderen en de vraag hoe belangrijk die ander is voor het behalen van het resultaat.

Het innerlijk kompas werkt zo dat het deze samenhang overziet en de consequenties inschat,  zowel in het beste als in het slechtste scenario en nagaat of je die consequenties kan verdragen.

Praktisch gezien ondersteunen we onszelf door scenario’s te mindmappen, zowel vanuit het perspectief van de kennis als het gevoel. Maar uiteindelijk gaat het er om de moed te hebben om een keuze te maken. Als je hierbij de energie voelt stromen, dan weet je dat je je innerlijke kompas goed gebruikt.

0 Berichten