Waar wil jij instappen: een vies of een schoon meertje en wat doe je werkelijk?

Tien jaar geleden lag ik met griep op bed en zat ik er helemaal doorheen. Een vriendin vertelde mij over haar broer in Amerika (Atlanta) die daar een wijngaard had. In die wijngaard stond een ingericht maar onbewoond huis. Opeens bedacht ik me dat ik daar naar toe wilde; drie weken later arriveerde ik in de wijngaard. Het was half april en de lente leefde zich al vol uit, ik had een prachtige aankomst.

 

Toen het avond werd constateerde ik dat er geen gordijnen in het huis hingen. Dat was een vreemde ervaring, het leek alsof de hele wereld naar mij keek. Mijn fantasie ging direct met me aan de haal, binnen ‘no time’ had ik het boek al geschreven en de film al gemaakt. Thrillers, crimi’s en horrorfilms passeerden mijn gedachten toen ik in bed lag.

Overdag verdwenen de enge fantasieën.

 

De omgeving was prachtig, de wijnranken werden door mij gesnoeid en ik voelde me waardeloos. Ik had mezelf van een hele drukke, stressvolle werkomgeving in één klap naar een onbekende stilte in een ander land getransponeerd. Ik had daar geen telefoon, geen televisie, geen mensen om me heen. Wat er wel volop was: verschrikkelijke moeheid en angst voor van alles en nog wat; vooral zodra het donker werd. De eerste tien dagen heb ik regelmatig lopen brullen van verdriet en boosheid. Hoe was ik toch zo ver gekomen?

 

De elfde dag kwam het inzicht. Vlak bij het huis was een lief, helder en klein meertje met mooie bloemen en vogels die er rondvlogen. Kleine vogels die hun eieren verdedigden tegenover grotere vogels. Opeens wist ik het. Ik stapte iedere keer opnieuw in een vies meertje om een ander te redden of liet anderen mijn meertje vervuilen want ‘ik kon het wel hebben en die ander niet’ (de arrogantie). Daarnaast vergat ik te focussen op mijn ‘eieren’ en verloor ik ze regelmatig. Wat dom van mezelf maar nu snapte ik het helemaal.

 

Na vier weken ging ik uitgerust en met goede voornemens naar Nederland. De foto zette ik op mijn bureau om mij te herinneren aan mijn gevonden wijsheid. Maar verhuizingen, de tijd en mijn hardnekkige overtuigingen zorgen er voor dat ik bij vlagen mijn eigen inzichten vergeet. Vandaag ben ik mijn spullen aan het opruimen en herinner me wat ik was vergeten: houdt het meertje schoon en let op je eieren! Ik plak direct mijn foto op het bureaublad van mijn laptop zodat ik mijn inzicht iedere keer bij het opstarten fysiek maak.

 

Iedereen wil wel graag dat schone meertje behouden/instappen maar de werkelijkheid is weerbarstig. Dat is niet dom maar menselijk; na al die jaren kijk ik met meer compassie naar mijn eigen gedrag en kan ik er om lachen. Nog een paar andere tips:

 

  1. Wees niet boos op jezelf maar vraag jezelf wat je nodig hebt om een klein stapje te zetten. Leuk boekje hierover: De kunst van Kaizen door Robert Maurer,
  2. Een tip van een coachee: verander regelmatig je password van je computer zodat je je iedere keer je eigen voornemen bevestigd (maak er een lekker lang password van).
  3. Vraag je man, kind, collega om je zo nu en een ondersteunende neutrale vraag te stellen zoals: hoe staat het met jouw meertje en je eieren?
  4. Vier ieder klein succesje in het schoonhouden van jouw meertje met respect voor het meertje van een ander.