Afscheid & Begin

Deze week heb ik afscheid genomen van mijn werkomgeving waar ik 7,5 jaar met hart en ziel heb gewerkt. Het is mijn eigen keuze, toch doet het verdomd veel pijn. Het is vaak de illusie dat als je kiest voor iets nieuws dat je zonder spijt het oude achter je laat. En die illusie wordt altijd weer snel ingehaald door de werkelijkheid.

Het gaat dan ook niet om het afscheid nemen van het werk, dat loslaten is vaak een natuurlijk proces. Maar de pijn zit in het afscheid nemen van mensen. Niet van allen, want sommigen kan je missen als kiespijn of heb je geen verbinding mee. Maar juist die bijzondere mensen die soms door een klein gesprekje al in je hart terecht komen. Dat als je elkaar ziet je weinig hoeft te zeggen want de energie die tussen jou en die ander speelt geeft al positieve invulling aan die ontmoeting.

En andere collega’s waar je wel veel en vaak mee hebt gesproken omdat het werk complex en dynamisch is. Even ‘diepzeeduiken’ zoals mijn moeder dat noemde. Door die diepe gesprekken leer je elkaar steeds meer kennen, ontdek je de dimensies en strategieën van zowel jezelf als van de ander. De relatie verdiept zich.

Cruciaal is dat je je eigen sluiers wilt weghalen en soms de ander toestaat om dat te doen. Eerlijke feedback durft te ontvangen en te geven vanuit de wetenschap dat die ander je alle goeds toewenst. Dat die ander graag wilt dat jij nog beter wordt. Met een paar van zulke collega’s heb ik afgelopen twee jaar intensief samengewerkt en dat stopt. Dat doet pijn! Maar de herinnering aan deze manier van werken zal mij inspireren om in een volgende opdracht dit soort werkrelaties op te bouwen.

En dan gebeurt het ook soms dat een collega een vriend wordt. Iemand die je anders in je gewone leven niet tegen komt of direct vriendschap mee sluit. Van deze mensen neem ik geen afscheid want we gaan op zoek naar nieuwe manieren van samenwerken. Dit is spannend èn inspirerend door het onbekende pad. Op dat pad zullen we struikelen, soms hard rennen, we weten één ding zeker: er zal altijd iemand zijn die je overeind helpt.

Wat een rijkdom dat ik dit soort mensen in mijn leven heb. En dan wordt het afscheid nemen weer verzacht door het gevoel dat ik niet iets verlies maar zo veel heb gewonnen. Het gezegde is zo waar: daar waar een deur dicht gaat wordt een nieuwe deur open gedaan. En ik stap door die nieuwe deur met een onbekende bestemming maar niet alleen. Wordt vervolgd….

Reactie schrijven

Commentaren: 0